Bir kızı evlendirmek ya da nikâhdan sonra teslim etmek için, onun anne-Babasından, ya da akrabasından birinin: “ağırlık”, “başlık”, “kaftanlık”, “abilik”, “dayılık” gibi adlarla para, ya da başka birşey alması, rüşvet türünden olduğu için haramdır: Bu aynı zamanda şerefli yaratılan bir insanı, meta’ gibi parayla satmak anlamına da geldiğinden, çok çirkin bir şeydir. Bir babanın kızına, onu parayla satmasından daha büyük hakareti düşünülebilir mi?
Işin garibi, Anadolumuzun birçok yöresinde bu uygulama vardır ve adına da açıktan açıga “satmak” tâbir olunur. Imam-Hatip Okulu’nun iki yılını okuduğum Yozgat’ta, sınıf arkadaşımın; “ablamı bu sene sattık” sözünü çok ilginç bulmuştum ve hâlâ unutamıyorum.
Işin bir diğer kötü yönü daha vardır: Islâm’ı her fırsatta lekelemek isteyen egemen güçler, Anadolu’daki bu uygulamayı, ustaca ifadelerle Islâm’danmış gibi gösterir ve İslâm’dan çok kendilerine yakın olan bu cahillerin suçunu İslâm’a malederler. Bu uyguIamayı yapanlar, bir de buna sebep oldukları için sorumludurlar.
Ancak dügün hazırlıkları ve işlerinin yürümesi için, anlaşma ile, hizmet bedeli olarak verilen şey başlık değildir, damat onu geri alamaz. Halbuki başlıkparası olarak verdiği eşya ve parayı geri almak hakkıdır. Peşin değil de, sonradan vereceğini söylemişse, hiç vermemek de hakkıdır. Vermezse hiçbir şey gerekmez.
Başlıkparasını, yerinde anlatacağımız mihirle de karıştırmamak gerekir.
Kaynak: İslam’da evlilik / Kitabı
